ชาวบ้านในตำบลตรึมจะใช้ภาษาในการสื่อสารในชีวิตประจำวันคือ ภาษาส่วย (กูย) ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่จะใช้ภาษาเดียวกัน
ชาวบ้านในตำบลตรึมจะใช้ภาษาในการสื่อสารในชีวิตประจำวันคือ ภาษาส่วย (กูย) ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่จะใช้ภาษาเดียวกัน
ภาษาส่วยนั้น จะมีเฉพาะภาษาพูด ไม่มีภาษาเขียนที่เป็นพยัญชนะสระและวรรณยุกต์ คำที่ใช้
ส่วนใหญ่เป็นคำโดดพยางค์เดียว อย่างมากก็ไม่เกิน พยางค์คล้ายๆกับภาษาไทยและภาษาเขมร
ดังนั้นในการเขียนภาษาส่วยจึงจำเป็นต้องเปรียบเทียบเสียงกับพยัญชนะ สระและวรรณยุกต์ในภาษาไทย
ภาษาส่วนที่ใช้ในชีวิตประจำวันเป็นภาษาง่ายๆ พื้นๆ ไม่ลึกซึ้ง มีความหมายตรงไปตรงมา
ไม่ซับซ้อนเหมือนภาษาไทย ดังนั้นจึงจำแนกภาษาได้เป็นหมวดหมู่ดังนี้
